ندانمت به حقیقت که در جهان به که مانی
جهان و هر چه در او هست صورتند و تو جانی

بر آتش تو نشستیم و دود شوق برآمد
تو ساعتی ننشستی که آتشی بنشانی

چو پیش خاطرم آید خیال صورت خوبت
ندانمت که چه گویم ز اختلاف معانی

من ای صبا ره رفتن به کوی دوست ندانم
تو میروی به سلامت سلام من برسانی

سعدی شیرازی

تو در نبود کسی که دوستش داری، بی پناه خواهی ماند، حتی اگر همه جهان تو را در آغُوش بگیرند.

سرانجام یک روزی بزرگ خواهی شد

و یاد خواهی گرفت که در زندگی

چیزهایی هست، که از غرور و

خودپسندی بسیار باارزشترند.

رمان : در جستجوی زمان از دست رفته

مارسل پروست

من کجا، باران کجا و راه بى پایان کجا

آه این دل دل زدن تا منزل جانان کجا

هرچه کویت دورتر دل تنگ تر مشتاق تر

در طریق عشق بازان مشکل آسان کجا

شعر از : پوریا سوری